JA! Nu gaan we lachen. Was het eerst de beurt aan een neurotisch management, nu is het wachten op de eerste kudde bitches die voor de artiestenuitgang van een Nederlands poppodium staat, beduusd mompelend: “ja maar, aan ZIJN penis ga ik niet zitten..” Oftewel: de rockgod a.k.a. Koning Kitsch die Ronnie James Dio heet gaat weer touren. Voorlopig alleen in Engeland, maar het is wachten tot de man met zijn band die – net als de thans hipper dan hip zijnde Amsterdamse rapper – simpelweg ‘Dio’ heet de polder aan doet. Een voor tienermeisjes verwarrende situatie, vergelijkbaar met de Europese tour van het alles behalve funky zijnde drone/doom gezelschap Boris ten tijde van de Idols finale met de gelijknamige zoolzanger. Voor de rondgooglende rapfan: dit is ónze DIO: hondertwintig centimeter lang, bejaard, kaal en toch een matje, oerlelijk, ook wel: het type man dat thuis een troon heeft staan. En, oh ja, het is tevens de beste rockzanger aller tijden. Suck on that.

update: Bitches kunnen op 2 december aan de penis van Ronnie zitten in de 013.

Iemand op de hoogte dat dit beeldmateriaal bestaat? Voor mij is het nieuw, en het bezorgde een dieprood uitslaande ‘wtf meter’. Met dank aan het heiligdom Metalsucks.net. Dit is een live clip met de leden van Dream Theater samen met Napalm Death schreeuwlelijk Barney “de blaffende Brit” Greenway op zang. Da’s al vergezocht, lijkt mij. Tel daar bij op dat het de Metallica klassieker ‘Damage Inc.’ betreft en ik ben het even kwijt. Verder geen woorden aan vuil maken.

Waar Nederlanders goed in zijn? Simpel: we kunnen polders bouwen, toeristen klompen verkopen en we kunnen Roadburn organiseren. Ok, eerlijk gezegd is dat laatste natuurlijk helemaal op de conto te schrijven van organisator Walter Hoeijmakers, ook wel ‘de Jan Smeets van de goede smaak’. Maar als we dan toch onze tijd gaan verspillen met ‘trots zijn op Nederland’, laten we het dan houden bij dit internationaal geprezen festival waar mannen met baarden van Peru tot Portugal een pulserende penis van krijgen. Elk jaar is het weer verbazingwekkender wat die Walter klaarspeelt in de Tilburgse 013. Dan staat Neurosis de pan uit te heersen, dan weer Hawkwind. Geen klein wonder dat het vierdaagse stoner feest elk jaar sneller (lees: binnen een uur tijd) is uitverkocht. Een van de klappers van dit jaar? Überdoomers Candlemass spelen hun monumentale plaat ‘Epicus Doomicus Metallicus’ in zijn geheel. Dit in het kader van het 25e jubileum, en dus gewoon met Johan Längquist op zang. Niet dat Zweden hun huidige zanger Robert Lowe thuis laten, want voor hem is ook een plekje in de setlist gereserveerd. Kortom: Roadburn pakt weer doodleuk uit met een unicum. Oh ja, naast dat feestje van Tom Gabriel Fisscher. De komende editie van Roadburn vindt plaats op 15, 16 ,17 en 18 april 2010, en is op zaterdag 13 december binnen 10 minuten hardstikke stijf uitverkocht. Agendapuntje dus.

De bevoorrechte knapen van de Britse Metalhammer hebben hem al gehoord: de nieuwe Rammstein schijf. En wat daar nieuws aan is? Wel, het volgende: “Franstalige zang, een nummer dat als Depeche Mode klinkt en een akoestische song met als hook een fluitende Til Lindeman.” Wat de vuk? Nu heb ik afgelopen zondag enige plaatsvervangende schaamte gevoeld toen Dexter Holland een PET-fles tegen op zijn kop zag landen toen hij een bloedserieus bedoelde Coldplayesque ballad uitkotste, maar dit slaat alles. Rammstein en fluiten? Frans zingen is voor de band niks nieuws, evenals het begrip ‘ouch, een ballad’, maar een vrolijk fluitdeuntje? Dat gaat te ver. In andere woorden: ik ben nieuwsgieriger naar de nieuwe Rammstein dan ooit tevoren. Lees hier verder op de Metalhammer site. Oh ja, oud nieuws als aanhangsel: de verse track ‘Liebe Ist Für Alle Da’ is enige tijd geleden gelekt en klinkt zowaar niet als de voorgaande 142 Rammstein tracks. Prima. Als je hem nog niet gehoord hebt, doe je ding. Ik weet verder van niets.

Het zweet staat Nederland massaal in de bilnaad en er is geen bal op de tv. Wat doe je dan? Precies! Je gaat naar buiten en tankt wat biertjes op het terras of in de achtertuin. Maar goed, wat ook heel zomers is, dat zijn die lange interviews op Nederland Twee. Na het zien van het onderstaande monoloog (een interview kan je het nauwelijks noemen) van Phil “walk on home boy” Anselmo, gehouden in een Universiteit in de VS van A, denk ik er over om een soort Zomergasten met metalheads te gaan pitchen bij de televisiebazen. Wat een held is die Anselmo ook. De legendarische Pantera frontman spreekt openhartig en met veel theater en grote gebaren over zijn drugsverslaving en de val van een van de grootste metalbands ooit. Noem het overloos gelul of noem het hartverscheurende anecdotes, een verschijning blijft de New Orleanse oermensch zeker. Soms is het net een scene uit ‘No Country For Old Men’. Next question! Lees verder

Zo. Dat was mij de vakantie wel, die trip naar het Sziget festival. In alle eerlijkheid is de charme van dit festival wel verdwenen, en met het schrijnende gebrek aan metal (op Satyricon en Brujeria na) was het niet echt een headbanger’s journey. Echter zeer, zeer, ZEER memorabel was het optreden van het herenigde Faith No More. Eén groot oorgasme in de vorm van een band in topvorm die een dik anderhalf uur lang durende setlist afleverde. Mijn stembanden verpulverden tijdens het meeschreeuwen van Midlife Crisis (zeer toepasselijk), Surprise! You’re Dead, Digging the Grave en 14 andere klassiekers. Faith No More live gezien, nu rustig sterven. Dat gevoel, wellicht herkent u het. Mike Patton was trouwens op dreef, zie hier hoe de held een schoenveter opvreet en uitkotst, hier hoe hij een slipje aantrekt (remspoor eerst) en hier hoe hij zijn publiek dwingt lol te hebben. Ja, onze Mike is nog altijd compleet geschift. Iets wat volgens welingelichte bronnen van Metalsucks.net de reden is dat de tour na de shows in Australië afloopt, en er dus geen nieuwe concerten volgen. Wie de heren nog niet gezien heeft en niet naar Pukkelpop of Lowlands gaat, GA. ‘t is wellicht écht de laatste kans, en neem het van mij aan: het is de moeite waard.

Hier is iets wat een kleine glimlach tevoorschijn kan toveren. De man hier rechts is ‘de originele zanger van Iron Maiden’. Ja, een paar maanden in de jaren ‘70 dan hè. Hij heet Paul Mario Day en heeft in tegenstelling tot sommige andere ‘originele zangers van Iron Maiden’ een gezellige kop. Zie hem glunderen. Waarom is hij in het nieuws? Dat is hij ook niet natuurlijk. Of ja, hij is één of ander bandje begonnen. En waarom ook niet op je 53e toch? ‘Keep on rocking in the free world’ blijft een ferm credo. Je zou denken: “leuk, Paul Mario Day, en geniet er van! Geef die bruiloften en partijen de kontschoppij die ze verdienen!” Maar dan kijk je naar die foto em zie je dat hij een Iron Maiden shirt aan heeft en ineens krijgt het geheel iets heel sneus. Vooral als je beseft dat Day’s korte aandeel in Maiden slechts vereeuwigd is in één lullig citaatje op de Early Days DVD. Waarin te horen is dat hij uit de band werd gemieterd omdat hij te weinig ‘on stage charisma’ had. Gut. Hier een linkje naar zijn website. Asjeblieft, Paul Mario Day. Omdat het komkommertijd is in metalland. En Paul Di’Anno al weer een paar weken niet heeft lopen jammeren.

Hmm. Dilemma. Is Korn nog nieuwswaardig? Want laten we wel wezen: de laatste zesendertig CD’s die het inmiddels zwaar verminkte gezelschap uitbracht waren niet bepaald om over naar huis te schijten. Aan de andere kant is het een band die het goed doet op de festivals en er schijnt in Budel nog een verloren fan van het gezelschap te wonen. Dus bij deze: Korn is begonnen met de opnames van de nieuwe plaat. Frappant detail: Jonathan Davis (wiens omvang met de dag meer op een doedelzak begint te lijken) gaat hele diepe teksten schrijven over georganiseerde religie. Dit terwijl ex-gitarist Head inmiddels drie stappen verwijderd is van een enkeltje Villa Dolorosa en bassist Fieldy inmiddels ook een kleine tinteling voelt rond zijn kringspier in zijn hart bij het horen van de naam ‘Jezus’.

Lees verder

Nu Anvil een bescheiden arthouse succes is en Iron Maiden een zowaar wereldwijd te zien was in de bioscoop kan het niet uitblijven dat de ene na de andere klassieke metalband zijn weg naar het witte doek vindt. Black Sabbath zal niet uitblijven lijkt mij. Nog even en het is kiezen tussen Terminator 6 en een intiem portret over het leven van Tom Araya. Met een halve liter cola en een emmer popcorn in de klauwen tussen het verdwaalde uitgaanspubliek genieten van een real life roadmovie met Motörhead in de hoofdrol. Allemaal redelijk denkbare scenarios. Wat ik echter niet kan voorstellen is dat er meer dan veertig mensen bereid zijn een kaartje te kopen voor ‘Saxon: Heavy Metal Thunder The Movie. Waarschijnlijk dat hij om die reden ook op DVD uitkomt. ‘Voor de fans’, zullen we maar zeggen. Lees verder

Een nieuwe week, een nieuwe Guitar Hero game. Of Rock Band. Of een ander spel waarbij ook volwassen mannen met de tong uit de muil fanatiek starend naar een tv op een speelgoed gitaartje rammelen. Het verslavende spelletje neemt maar niet af in populariteit, en dus volgt binnenkort deel numero vijf. Het grote verschil met 1, 2, 3 en 4? En Rock Band? Dat is ehm, dat je nu met z’n vieren tegelijkertijd voor lul kan staan voor de (in dat geval behoorlijk grote) tv. Oh! Maar er zitten een boel nieuwe tracks in (joh)! Van Nirvana, Rammstein, Darkest Hour (!) en Megadeth bijvoorbeeld. Maar ook obscuurdere namen als Screaming Trees. En natuurlijk die ene verplichte track die niemand wil spelen: eentje van Elton John. Enfin. In september in de winkels, gehele tracklisting na den click.

Lees verder